Je hebt geen controle over het gedrag en de tong van een ander. Je hebt enkel de controle over de manier waarop je het interpreteert en verwerkt. Gekwetst en beledigd zijn is in principe een keus. Dit stukje controle over je interpretatie en verwerking van informatie en externe prikkels is het gevolg van keuzebewustheid. Met keuzebewustheid ben je niet alleen bewust van de gemaakte keuzes en de gevolgen daarvan, maar ook van de beschikbare keuzemogelijkheden. Keuzevrijheid is dus het logische gevolg van keuzebewustheid.
Zonder keuzebewustheid ben je in principe niet vrij, omdat andere mensen controle over je kunnen uitoefenen d.m.v. het uitlokken van bepaald gedrag of een emotionele respons. Als je getriggerd raakt door wat een ander zegt of doet, heb je geen volledige controle over het verwerkingsproces van je zintuiglijke waarnemingen. En zonder keuzebewustheid ben je niet bewust van de de keuzemogelijkheden om die controle over jezelf te pakken.
Keuzevrijheid heb je pas wanneer je bewust bent van je keuzemogelijkheden, keuzebewustheid dus.
Maar keuzebewustheid is bovendien ook de basis voor individuele verantwoordelijkheid, omdat je enkel verantwoordelijkheid kunt nemen als je bewust bent van de gevolgen van de gemaakte keuzes. Staatsrechtelijk gezien is vrijheid de bewuste keuze voor verantwoordelijkheid, waarmee je die vrijheid kunt dragen. Rechten die niet worden gedragen door verantwoordelijkheid zijn geen rechten, maar privileges. Keuzebewustheid is daarmee niet alleen de ultieme vorm van vrijheid, maar ook van verantwoordelijkheid, zelfcontrole en de macht over jezelf. De reden dat ik hier zoveel aandacht aan besteed, is omdat volledige keuzebewustheid veel meer kwaliteit van leven biedt.
Het voordeel van zelfbewustzijn en keuzebewustheid is dat jezelf goed op waarde kunt schatten, met als gevolg dat je de ander ook op waarde weet te schatten. Hierdoor ben ik me ook bewust geworden van de fundamentele noodzaak om je eigen menswaardigheid en die van anderen te verdedigen. Vooral ook omdat de meeste mensen zichzelf structureel te weinig waarde toekennen, als gevolg van sociale conformiteit en het niet functioneel en doelmatig gebruik van de mentale en cognitieve functies. Hierdoor is men niet in staat om hun plaats in de maatschappij te kunnen bepalen en dus ook niet welke maatschappelijke verantwoordelijkheden men heeft.
De grondrechten die wij genieten binnen de rechtsstaat, komen voort van de vertaling van het redelijkerwijs principe naar de toepassingsgebieden van de maatschappelijke inrichting, waarvan de democratische rechtsstaat het product is. De benefits van een rechtsstaat zijn rechtsbescherming en rechtsgelijkheid en die zijn niet uit de lucht komen vallen.
Een rechtsstaat moet worden onderhouden. Dit principe is de basis van verantwoord staatsburgerschap, volgens de definitie die ik hanteer. Een huis die niet wordt onderhouden stort op een gegeven moment in, waardoor deze geen beschutting en warmte meer biedt. Een rechtsstaat die niet wordt onderhouden verliest haar functionaliteit, waardoor ze rechtsbescherming en rechtsgelijkheid niet langer meer kan garanderen.
In mijn omgang met mensen vind ik het heel belangrijk dat ze geen belemmering ervaren in hun gevoel van vrijheid om te kunnen zijn. Ik gun namelijk iedereen onbeperkt de ruimte daarvoor. Ik vind namelijk dat niemand in hun doen en laten er rekening mee hoeft te houden, met de mogelijkheid dat ik daar iets van zou kunnen vinden.
En bij mijn onderzoeken heb ik mijn cognitieve en sociale vaardigheden zodanig ontwikkeld dat ik de sociale omgeving, die het product is van de inhoudelijke inbreng, bewust kan inrichten en deze kan afstemmen op de gesprekspartner, zodat deze voldoende ruimte heeft om te kunnen zijn.
Anders kan ik namelijk niet op gelijke voet met iemand communiceren, omdat ik deze vrijheid en ruimte ten alle tijden ervaar en ook durf op te eisen. Ik wil namelijk dat mensen bij mij zich vrij genoeg voelen om zich te gedragen alsof ze alleen zijn en daar comfortabel bij voelen.
Het doel van mijn levenswerk is om een stukje kennisoverdracht te verzorgen, waaruit men voldoende relativeringsvermogen, zelfbewustzijn en keuzebewustheid kan halen, waarmee men niet alleen de vrijheid en geestelijke onafhankelijkheid heeft om volledig vrij te zijn in hun zijn. Maar ook de benodigde mentale, cognitieve en sociale vaardigheden, om deze te kunnen verdedigen tegen een aanval van buitenaf. Maar ook het stukje bewustwording van de fundamentele noodzaak hiervan en het gedragswetenschappelijke inzicht om deze kennisoverdracht te verzorgen voor anderen. Om de simpele reden dat de mate van maatschappelijke verantwoordelijkheid die jou toekomt wordt bepaald door je eigen draagkracht. Hierop is het gelijkheidsbeginsel niet van toepassing. Hierbij geldt het principe van de redelijke verhouding.
Op dit moment heb ik een onevenredig groot deel van de staatsrechtelijke verantwoordelijkheid op me genomen, simpelweg omdat mijn niveau van kennis en inzicht en de mate van beheersing van mijn mentale, cognitieve en sociale vaardigheden deze reikwijdte hebben en omwille van het nut en de noodzaak. En bovendien weegt hetgeen wat ik hiervoor terug krijg hier ruimschoots tegen op. Het omarmen van verantwoord staatsburgerschap gaat namelijk gepaard met een gigantische persoonlijke groei in de vorm van karakter en kennisontwikkeling, vaardigheidsbeheersing over de mentale en cognitieve functies en het behalen van het maximale rendement uit het gebruik van de hersenfuncties. Binnen een tijdsbestek die totaal ondenkbaar is in het onderwijs.
Het nadeel van het reguliere onderwijs is dat het rendement op de educatieve inspanning heel erg laag is en nauwelijks bijdraagt aan de beheersing van de denkvaardigheden. Op school leer je hoofdzakelijk het instuderen en opdreunen van riedeltjes. De educatie die ik aan het ontwikkelen ben is in zekere zin een technische instructie voor het functioneel en doelmatig gebruik van de hersenfuncties. Wanneer je dat onder de knie hebt, levert iedere vorm van inspanning van de mentale en cognitieve functies het maximaal haalbare resultaat op.
Deze hersenfuncties zijn namelijk niet wie we zijn, maar praktische hulpmiddelen met nuttige functies en toepassingen. Het is dus gereedschap en het functioneel en doelmatig gebruik van gereedschap levert in de regel het beoogde resultaat op, omdat de resultaten zijn gekoppeld aan de nuttige functie en toepassing. Bij het functioneel en doelmatig gebruik van de hersenfuncties heb je dus controle over het resultaat, vanwege deze koppeling. Simpelweg omdat wanneer je een praktisch hulpmiddel gebruikt volgens haar nuttige functie, deze altijd het resultaat zal opleveren die beschreven staat in de functiebeschrijving.
Dit stukje educatie en training is dusdanig gecomprimeerd en vereenvoudigd en vergt daardoor dusdanig weinig inspanning, dat je bijna zou kunnen zeggen dat ze ingeprogrammeerd is. Dit stukje educatieve en persoonlijke ontwikkeling noem ik daarom the instant creation of genius en dit is het kroonjuweel van mijn levenswerk. Gewoon omdat de resultaten van mijn onderzoek deze mogelijkheden biedt.
https://www.facebook.com/photo/?fbid=940176581506428
https://x.com/BlueTruthNL/status/1848089711207960865
https://t.me/BlueTruthKanaal/1024